niedziela, 3 lipca 2011

Ciasto cytrynowe

To nieprawda, że tylko dziewczyny lubią bawić się w dom. Dzisiejszy podwieczorek jest na to niezbitym dowodem. 

Filiżanki, imbryczki i talerzyki w kropki lubią także chłopcy!





3,5 szklanki mąki pszennej
1 szkl. cukru brązowego
1 proszek do pieczenia
0,5 szkl oleju
0,5 szkl. mleka (ja dałam więcej i to waniliowego; zamiast mleka może być woda)
skórka i sok z cytryny (goście zostawili po sobie półtorej, więc tyle dałam, ale myślę że mogło by być więcej)
*posypałam ciasto na talerzu podprażonymi wiórkami kokosowymi)

Nie ma co kryć... ciasto było trochę niedopieczone (piekłam ok. 30 min.), ale i tak nikt nie narzekał.




Pozdro dla wszystkich wielbicieli podwieczorków.

Bób z rozmarynem

Jedną z nieodzownych zalet lata jest fakt, że właśnie wtedy jest sezon na bób. Dziś bób z rozmarynem!





Bób gotujemy na parze. Na patelni rozgrzewamy olej i dodajemy rozmaryn. Czekamy kilka minut, żeby puścił aromat i dorzucamy bób. Podduszamy razem (można dodać sól i czosnek).

Ugotowaliśmy kaszę jęczmienną (na sypko!; metoda "babcina") z podprażonym siemieniem lnianym i słonecznikiem (dodane na sam koniec, do ugotowanej już kaszy).

Cukinię obtoczyliśmy w bułce tartej, wędzoną papryką i odrobiną curry.





Surówka z marchwi, rodzynek, odrobiny soli i oleju.

Pierogi z brokułem

W ramach kolejnej wymiany barterowej przygotowałam pierogi. 

Ciasto to mąka żytnia razowa i graham, plus woda, sól i bazylia.
Farsz to podgotowany i lekko rozgnieciony brokuł z dodatkiem soli czarnej.
Pierogi polałam "sosem musztardowym"- czyli musztardą podgotowaną z wodą (musztarda powinna być lepszego sortu ;]).
Po środku na talerzu znajduje się sos pomidorowy, czyli pomidory, które ugotowałam z papryką wędzoną i szczyptą soli.


Myślę, że obie strony transakcji były zadowolone.

czwartek, 16 czerwca 2011

Weźmy tą kuchnię!

Od jakiegoś czasu znajomi namawiają nas do otwarcia razem baru. Co prawda jest to raczej na zasadzie, że kiedyś trzeba to zrobić, niż planowania czegokolwiek, ale rozmowy na ten temat są bardzo przyjemne. Znajomi którzy snują te plany mieszkają w Hiszpanii i czasem naprawdę wydaje mi się, że to na drugim końcu świata. Dlaczego?

Centrum socjalne- centrum kulinarne





Czasem nasze utopijne (z perspektywy naszego miejsca zamieszkania) plany dotyczą otwarcia baru w centrum socjalnym. W miejscu zajętej przestrzeni miejskiej udostępnionej dla potrzeb ludzi. Miejscu gdzie mogą oni spędzać czas nie myśląc o ciągłym czyhaniu developerów. Utopia? A może jednak nie? Przecież takie miejsca istnieją. Dajmy choćby przykład całkiem świeżej historii fabryki Can Batllo, w jednej z dzielnic Barcelony. Tamtejsi mieszkańcy przez 35 lat walczyli o to, żeby mieć swoje miejsce. Miejsce do którego przychodzić mogą dzieci, młodzież, a nawet osoby starsze. Nieustanna walka z urzędem miasta, który przez 35 lat mamił wszystkich obietnicami, że fabryka zostanie przekazana na rzecz społeczności. Podczas ostatnich protestów ulicznych, kiedy to młodzi Hiszpanie zorganizowali się i wyszli na ulice, pociągając za sobą inne grupy wiekowe, mieszkańcy Barcelony też postanowili pokazać swoje
niezadowolenie. 





"Squaottuj" kto może.

Z relacji znajomych biorących udział w przejęciu fabryki wiem, iż spora część osób w to zaangażowanych byli to ludzie starsi. Był to nie lada szok dla naszych zaprzyjaźnionych Hiszpanów widzieć wiekowe osoby wykrzykujące hasła, że fabryka jest ich i pchających się bez opamietania do środka. Po przejęciu budynku przez 3 dni był on pełen ludzi świętujących zwycięstwo. Organizowano warsztaty, koncerty, performance. Każdy mógł tam coś dla siebie znaleźć. W końcu urząd miasta oddał legalnie 800 m2 powierzchni na otwarcie tam biblioteki publicznej. Mieszkańcy chcą jednak więcej, gdyż przez te wszystkie lata walki obiecywano im, że powstaną tam również różne inne miejsca, łącznie z mieszkaniami socjalnymi. Mi jakoś trudno wyobrazić sobie taką sytuację w naszym kraju...Po mimo, iż u nas dzieją się również podobnego typu akcje, to jednak są one na mniejszą skalę i wydaje się, że nie mają takiego poparcia społecznego. Ciekawym tego typu przykładem jest historia wałbrzyskich matek, które przejmują nielegalnie mieszkania, bo nikt nie jest im i ich dzieciom w stanie zapewnić dachu nad głową. Mówi o tym dokument z 2010 roku "Strajk matek". Jest to przejaw tego, że również u nas zwykli ludzie (a nie tylko np. anarchiści) potrafią zorganizować się i zająć przestrzeń publiczną/prywatną (czasem ciężko znaleźć właściciela), która jest im potrzebna do normalnego życia. Albo coraz bardziej rozwijająca się u nas partyzantka ogrodnicza, będąca przejawem tego, że ludziom brak zieleni w mieście, że każdy może wpłynąć na to jak wygląda jego okolica, że nie każdy skrawek ziemi musi być przypisany/opisany/czyjś (np. http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,80530,6685975.html). Ale jednak i tak daleko nam wciąż do wielotysięcznych protestów z powodu braku centrum socjalnego. Do mieszkań socjalnych na których osiedlają się imigranci, czy do ogródków partyzanckich w środku miasta, jakie np. są w Madrycie. Chciałoby się aż westchnąć i powiedzieć: wyjedźmy stąd, przejmijmy jakąś kuchnię i gotujmy tam ! I po cichu sobie myślę, że ten plan może się  kiedyś ziścić.


















środa, 15 czerwca 2011

Czekanie na ..., czyli jak docenić czas "marnowany" w kuchni

Staram się dość dobrze gospodarować czasem wolnym, bo czym więcej rzeczy do zrobienia, tym więcej przecież można zrobić. Dzień po dniu mija czasem z prędkością światła i aż trudno uwierzyć, że już kolejny tydzień za mną. Coś co dziś wydaje się odległe, już za chwilę będzie bliskie. Od jakiś czas temu zaangażowałam się dość mocno w pracę w ośrodku dla uchodźców. Wyjazdy tam dają mi zawsze dużo do myślenia. Po ostatniej wizycie kiedy to spędziłam tam parę dni i nocy odczułam poniekąd na sobie, coś co wcześniej tylko obserwowałam- a mianowicie nieustanne czekanie. 

My kiedyś też żyliśmy jak Niebiescy ludzie




Podczas rozmowy, którą odbyłam niedawno z bliską mi osobą usłyszałam słowa wypowiedziane kiedyś przez członka ludu Bereberes "Wy macie zegarek a my mamy czas". Od razu pomyślałam: jak to możliwe, że faktycznie my już na nic nie mamy czasu? Albo mamy czas, ale nieustannie go planujemy, nadrabiamy stracony czas, albo wyprzedzamy go dalekosiężnymi planami? A do tego czujemy nieustannie płynący czas- zawsze nam trochę ucieka, czujemy że jesteśmy coraz starsi itp. Bereberes, czyli Ludzie niebiescy (ze względu na kolor ich szat, które farbują im skórę na niebiesko) lub też Ludzie chmur (gdyż kierują się chmurami w poszukiwaniu deszczu) zamieszkują Saharę i są nomadami. Żyją powoli, dzień po dniu rozglądając się w poszukiwaniu miejsca, w którym można się osiedlić. Traktują czas jakościowo, nie ilościowo. Nie pędzi on tak jak u nas, lecz raczej powoli, dostojnie przemija. Oni nie potrzebują zegarka żeby żyć, telefonu komórkowego, żeby załatwiać codzienne sprawy, czy maila, żeby mieć kontakt ze światem. Oni po prostu idą, piją co wieczór herbatę i szukają deszczu. Nikt ich nie popędza, nikt nie odczuwa presji, że musi coś zrobić na wczoraj...Po prostu czekają na deszcz. Ten sam wcześniej cytowany człowiek powiedział "Na pustyni nie ma korków (zatorów), bo nikt nikogo nie wyprzedza." Sprawa niby oczywista, ale z drugiej strony wcale nie, aż taka prosta. Bo jak dziś możemy sobie wyobrazić fakt nie czucia presji otoczenia, żeby być lepszym, doskonalszym- pierwszym. Jak wyobrazić sobie brak pośpiechu każdego dnia, jeśli wiemy że nasz cały współczesny świat tak właśnie działa? Czy kiedykolwiek będzie możliwy powrót do takiego podejścia do kwestii czasu?


Jaki dziś dzień?

Dzień w ośrodku dla uchodźców ciągnie się w nieskończoność. Ludzie starają się zabić czas i niczym europejscy Niebiescy ludzie, po prostu czekają. W ich przypadku nie deszcz jest celem, a status uchodźcy. Jednak trwanie jednych i drugich bardzo się rożni. Ludzie chmur żyją tak od dawien dawna, taki los to dla nich normalna kolej rzeczy. Uchodźcy zaś starają się przetrwać w nowej dla nich sytuacji. Sytuacji stagnacji i ciągłego myślenia o upragnionym celu. Wstawanie rano jest już często tylko rytuałem do którego kiedyś przywykli, bo przecież teraz kiedy nie mają swojego normalnego życia, życia pełnego wyzwań i obowiązków, mogliby równie dobrze przespać ten czas oczekiwania. Spacerowanie i rozmowy z sąsiadami z początku miłe po pewnym czasie okazują się jedną z niewielu rozrywek. Stałe godziny posiłków, programy telewizyjne, gry komputerowe dopełniają tylko niezbyt długą listę spraw do załatwienia każdego dnia. Będąc tam mam poczucie, że w takim miejscu łatwo jest stracić rachubę czasu. Niestety jednak nie oznacza to niczego miłego, niczego co mogłoby przypomnieć nam czasy, kiedy zegarek nie był naszym wrogiem.




Czas jako produkt

Gdyby można było kupić czas, myślę że wielu ludzi zrobiłoby to z chęcią. Niejednemu z nas zdarzało się oszukiwać czas, dawać go sobie na przemyślenie czegoś, czy po prostu odkładać coś w czasie (zostawiać na później). Człowiek z ludu Berberes powiedział również, na pytanie co uderzyło go najbardziej podczas pierwszej podróży po Europie, że zląkł się kiedy zobaczył ludzi biegnących na lotnisku. W jego światopoglądzie oznaczało to jedno - zbliża się burza piaskowa, trzeba uciekać tak jak pozostali. To przerażające, że jesteśmy tak rożni, że nas przeraża opanowanie, trwanie, spokój. Niejednokrotnie na Bałkanach odczuwałam złość kiedy ktoś proponował kawę po tym jak  spóźnił się na spotkanie lub po mimo pośpiechu i ogólnego zamieszania mówił z opanowaniem o czymś mało istotnym w tym momencie, jakby na chwilę zapominając co tak naprawdę się dzieje. Bo jak zrozumieć takiego człowieka? Przecież jak czas ucieka to trzeba go gonić! Przecież czas ma wartość, a wiadomo że to co cenne trzeba szanować, a szacunek to nieustanne myślenie o wartości i ulotności czasu.





Poczekamy, zobaczymy. 

To jedno z niewielu powiedzeń, które pokazują, że jednak nie zawsze czas ucieka. Że jednak czasem dobrze poczekać dać "wolną rękę" czasowi, "zaufać" mu. Każdy jednak wie jakie czekanie potrafi być męczące i jak długa czasem wydaję się nam minuta, jeśli zależy od niej coś bardzo ważnego, jeśli czegoś się boimy. Jak więc wyobrazić sobie lata składające się z takich minut? Kiedy wracam z ośrodku i mam w głowie mętlik, zaczynam zdawać sobie sprawę jakie to szczęście, że mogę niekiedy pędzić za czasem, denerwować się, że mija tak szybko i nie czekać...I choć często myślę, że np. za dużo czasu spędzam w kuchni, na bazarze, myśląc o tym co ugotuję itp. to przecież jest to nieodzowna część mojego życia. Jest to coś co (mam nadzieję) już wpisałam na stałe do mojego życia i będę zawsze mogła się denerwować, że tak jest. Będę mogła się denerwować, że muszę się śpieszyć z robieniem zupy po między kilkoma innymi ważnymi sprawami do ogarnięcia, bo prawda jest taka, że pośpiech to stan normalny. Stan, który przypomina mi o tym, że czymś się interesuje, że mam jakieś ambicje, że wokoło dzieje się tyle ciekawych rzeczy. Jest to smutna prawda, ale zaczynam godzić się z tym, że tak po prostu jest i zapewne będzie. A ludzie Bereberes, tak samo jak uchodźcy będą coraz bardziej kontrastować swoim sposobem przeżywania czasu z resztą świata, która ciągle gdzieś biegnie.







Hiszpański barszcz

Cały dzień spędziłam dziś poza domem i tym milej było mi kiedy okazało się, że w dniu dzisiejszym "gospodynią" jest ktoś inny, a nie ja. Przywiało do nas trochę hiszpańskiej atmosfery i podarków kulinarnych. 

Dziś gościnne hiszpańskie występy- barszcz z polskich warzyw i... liścia laurowego prosto z hiszpańskiego ogródka.



2 pęczki młodych buraczków
pęczek młodej włoszczyzny
1 cebula
3 młode ziemniaki
natka pietruszki
natka koperku
liść laurowy
ziele angielskie
pieprz czarny świeżo mielony
chilli (kawałeczek)
sól morska
pół łyżki octu jabłkowego



Zupa gotowana była wg 5 przemian, więc istotna jest kolejność i mieszanie zupy po dodaniu składników z każdej przemiany. Cebulę pokrojoną w kostkę podsmażamy chwilę w garnku na rozgrzanym oleju. (cebula należy do przemiany metalu-smak ostry jednak po podsmażeniu zmienia smak na słodki), dodajemy marchewkę i pietruszkę (ziemia-smak słodki) , mieszamy i dodajemy selera pora i chili (metal-smak ostry), następnie wodę (woda-smak słony), pokrojoną drobno natkę pietruszki (drzewo-smak kwaśny), liście laurowe i ziele angielskie (ogień-smak gorzki), ziemniaki i buraczki (ziemia-smak słodki) i pozostawiamy na wolnym ogniu. Po zmięknięciu składników dodajemy pieprz (metal-smak ostry) i następnie sól (woda-smak słony) i w ostatniej kolejności pietruszkę i koperek (drzewo-smak kwaśny). Pozostawiamy jeszcze chwilę na ogniu i nalewamy do talerzy.

Nasz hiszpański barszczyk zniknął w ciągu 10 min.- każdy wziął dolewkę zupy, bo była naprawdę bardzo smaczna!

Ciasto francuskie z rozmarynem

Ostatnio trochę czasu spędziłam w miejscu, gdzie jedynym kontaktem z kuchnią były momenty kiedy byłam goszczona i mogłam smakować kaukaskich przysmaków. Dlatego też przerwa w prowadzeniu kulinarnego pamiętnika.

Czas się ogarnąć!



Ciasto francuskie to zawsze dobry i szybki pomysł na obiad, więc:

soczewica czerwona (niełuskana)
mała cukinia
sól morska
pieprz biały
rozmaryn
i ciasto francuskie



Soczewicę gotujemy, następnie blendujemy i dodajemy sól, pieprz i rozmaryn (trzeba z nim uważać, bo jest bardzo aromatyczny). Kładziemy soczewicę na ciasto i na wierzch masy kroimy cukinie (surową). Zawijamy ciasto i pieczemy (ok. 30 min.).


Do tego surówka "Barbarowa", czyli surowy kalafior z majonezem (wegańskim).

piątek, 3 czerwca 2011

Kruche ciastka z truskawkami

Czy truskawek można mieć kiedykolwiek dość? Oczywiście, że nie. Piekarnik gorący po tarcie, więc wrzuciłam do niego coś na deser.


Przepis ciężki do opisania, gdyż działała zasada "na oko" i "ryzyk fizyk" (czyli moje dwie ulubione kuchenne zasady ;])



trochę mąki graham
cukier
olej
truskawki

Zrobienie tego zajęło mi jakieś 3 min. i do pieca.

Wyszły kruche ciastka.  Posypane cukrem pudrem idealnie pasowały do pysznej popołudniowej kawy.

Tarta ze szpinakiem i pomidorami

W sumie nazwa mówi wszystko, więc dodam tylko, że przepis na tartę to ten sam który już wcześniej zamieszczałam. Szpinak podduszamy z  czosnkiem i czarną solą. Na wierz kładziemy pomidory.


Do tego niesurowa surówka z : sałaty, podsmażonych lekko pieczarek, cieciorki i soli.

Jaglana z truskawkami

jaglana (zagotowaną po kilku minutach wyłączyć i opatulić czym się da- pisałam już o tej metodzie wcześniej)
rodzynki (nie miałam ich akurat, więc dodałam łyżkę marmolady z fig; chodzi o to żeby w jakikolwiek sposób osłodzić kaszę)
całe truskawki
zblendowane truskawki


Kasze z rodzynkami i truskawkami mieszamy. Całość polewamy dużą ilością zblendowanych truskawek.
Pyszne, letnie drugie śniadanie!

Lody pomarańczowe

pomarańcza (sok i skórka)
mleko sojowe
banany


Mrozimy sok z mlekiem i całe banany. Skórkę wrzucamy na chwilę na patelnię z minimalną ilością oleju. Blendujemy wszystko razem (oczywiście kiedy jest już zmrożone) i posypujemy skórką pomarańczową.
 I gotowe!

Brokuł z tofu

To danie to zdecydowanie popisowy numer Marka 


brokuł
tofu
olej
sos sojowy
cebula
papryka wędzona





Brokuła podgotowujemy na parze. Cebulę i tofu smażymy (osobno). Na koniec wrzucamy na chwilę na patelnię brokuła, tofu i cebulę, i podduszamy chwilę wszystko w sosie sojowym z dodatkiem wędzonej papryki.

Dodatkowo ugotowaliśmy kaszę gryczaną białą (nie paloną!!), surówka z rzodkiewki, słonecznika (podprażonego wcześniej), sałaty i bazylii. 
A na osobnym talerzyku surowa kalarepa posypana zieloną czubrycą i skropiona octem balsamicznym.

A po obiedzie...

wtorek, 31 maja 2011

Pieczarki zapiekane z pesto

Dziś na bazarze pani od, której zawsze kupuję pieczarki miała same naprawdę duże sztuki, więc pomysł na obiad był oczywisty.

pieczarki
pesto ze szpinaku (przepis już zamieszczałam na blogu)
cebula
olej
sól czarna
pieprz czarny


Wykrajamy trzonki pieczarek i skrajamy je (trzonki) drobno. Podsmażamy razem z cebulą. Kiedy cebula i pieczarki się usmażą dodajemy sol, pieprz i blendujemy. Kapelusze pieczarek najpierw napełniamy masą z trzonków i cebuli, a następnie pesto. Na wierz kładziemy plasterek pomidora i posypujemy pieprzem. Wstawiamy do dobrze rozgrzanego piekarnika na ok. 25-30 min.

bonusy to
ziemniaki młode z dużą ilością świeżego koperku
sałata z bazylią
i zblendowane truskawki

Zjedliśmy po 3 pieczarki i jesteśmy pełni....a w piekarniku kolejnych 6. Polecam więc nie robić ich zbyt dużo, bo są syte.

Smacznego!

poniedziałek, 30 maja 2011

Pudding brzoskwiniowy

Jeszcze do niedawna słowo "pudding" kojarzyło mi się tylko z "Anią z zielonego wzgórza" i historią o tym jak szczur wpadł właśnie do puddingu . Nie miałam pojęcia co to właściwie jest (pocieszam się, że nie tylko ja, hehe). Aż tu nagle na blogu weganie zobaczyłam przepis na ten oto deser. Zmodyfikowaną wersję zamieszczam poniżej.

Nie jest to zdrowe (w pojęciu diety makrobio), ale cóż, chandra na coś słodkiego i "letniego" spowodowała, że się skusiłam. A było warto!


pół szklanki mleka sojowego
szklanka syropu z brzoskwiń
brzoskwinie z puszki
banan
łyżka agaru


Blendujemy mleko, banana, brzoskwinie. Syrop z brzoskwiń zagotowujemy razem z agarem. Wlewamy do niego zblendowaną masę. Wrzucamy do lodówki na ok 2h.

Sok szpinakowy

Nie ma co się rozpisywać.

Szpinak i pomarańczę wrzucamy do sokowirówki i gotowe!


Szczawiowa

Dostaliśmy pyszną przesyłkę od grójcowej mamy (a raczej przechwyciliśmy tą przesyłkę), a mianowicie słoik domowego szczawiu. I tak oto go użyliśmy.

bulion warzywny
słoik szczawiu
cebula
olej
sól czarna 
pieprz czarny


Gotujemy warzywa na bulion (skrajamy je drobno). Kiedy bulion jest gotowy wrzucamy szczaw i podsmażoną wcześniej cebulę (jedna wystarczy). Doprawiamy solą czarną (czyli naszym wegańskim jajkiem :] ) i pieprzem.


Naszła mnie ochota na kluski lane, więc zrobiłam je z mąki pszennej graham. 



Mąkę zmieszałam z solą czarną, pieprzem i wodą. Zrzucałam kawałki masy z talerzyka prosto do gotującej się zupy. Ważne, żeby kluski były malutkie (wtedy jest pewność, że się dobrze ugotują ).


Nie jest to klasyczna szczawiowa,ale nikt przecież nie mówił, że taka będzie ;)

niedziela, 29 maja 2011

Indyjski szpinak z ziemniakami

Pierwszy wolny weekend od miesiąca! Tak, to brzmi strasznie. I pytanie czy pożegnalny koncert apatii czy po prostu spanie do 11, gotowanie i leniuchowanie. Wybrałem to drugie. W niedzielne południe kuchnia była moja. Postanowiłem przywołać kilka zapomnianych smaków kuchni indyjskiej i skrzyżować ostrze kulinarnej wyobraźni z zasobami lodówki i spiżarki. 

Przede wszystkim zostało nam trochę cieciorki z pomidorami z piątkowej tarty, która domagała się zjedzenia, w równie atrakcyjnej formie. Postanowiłem więc otoczyć ją kołnierzem ryżu z sosem sojowym i curry.


Ryż brązowy 
Curry
Sos sojowy

Gotujemy ryż na wolnym ogniu, a gdy już jest miękki wyłączamy gaz, dodajemy sos sojowy i curry, i czekamy aż całość tej pysznej zalewy zostanie wchłonięta w przykrytym garnku.

W tym czasie już powstał pomysł na drugą część obiadu oraz sos.

Zacznijmy od sosu, tradycyjny sos indyjski, tym razem bez mleka sojowego czy ryżowego. 

Cebula
Papryka chilli [suszona, rozdrobniona na kawałeczki]
Olej
Kolendra
Garam masala
Pomidory

Najpierw na małym ogniu dusimy suchą, rozdrobnioną paprykę, posypujemy delikatnie kolendrą, dodajemy cebulkę w kostce i dusimy dalej, a gdy się już zeszkli dodajemy pomidory i dusimy dalej, na koniec dodajemy garam masalę.

I na koniec: Saag Aloo czyli indyjskie ziemniaki ze szpinakiem. 

Szpinak....mhh, myślę że z pół kilo było na pewno.
2-3 średnie ziemniaki
kolendra
czarnuszka
czosnek 
sól



Zaczynamy od przypraw na wolnym ogniu, połowa główki czosnku [drugą dodajemy już do duszącego się szpinaku i ziemniaków], kolendra i czarnuszka, chwilę podgrzewamy na oleju, tak aby nabrał aromatu, dodajemy szpinak i czekamy aż puści soki, wówczas dodajemy ziemniaki w kostce i dusimy aż zmiękną.

A jako że zawsze staramy się mieć coś świeżego do obiadu tym razem padło na marchewkę, której bardzo dużo było w lodówce, skrobiemy myjemy tak z 6-8 średnich i do sokowirówki. Aby utrzymać wszystko w kontekście indyjskim, sok z marchewki wzbogacony został o imbir, niestety tym razem suchy mielony, ale i tak sok był orzeźwiający i pyszny.

W międzyczasie jak indyjska uczta powstawała na trzech palnikach naszej kuchenki udało mi się przygotować jeszcze składniki na sorbet cytrynowy.



cytryna
mleko sojowe
banan

Mrozimy banan w całości. W drugim pojemniku mrozimy mleko sojowe zblendowane z całą cytryną i odrobiną cukru. Kiedy będą już dość porządnie zmrożone zaczynamy wszystkie składniki razem blendować. Blendujemy tak długo, aż uzyskamy konsystencję lodów. 
Zjedliśmy je z tartą ze skórka pomarańczową i polaliśmy domowym sokiem porzeczkowym.


Proporcja mleka z cytryną, a banana była mniej więcej 1:1. To ważne, bo kilka dni temu robiąc sorbet truskawkowy użyliśmy za dużo mleka i lody nie nabrały odpowiedniej konsystencji i smaku (były dość wodniste).

Owsianka z rabarbarem

Co tu zrobić z nadwyżką kompotu? Dodać go do owsianki!

płatki żytnie, owsiane, jęczmienne itd.
woda
rodzynki (czy jakieś inne bakalie)
kompot z rabarbaru (z dużą ilością rabarbaru)


Płatki gotować do zmięknięcia, razem z rodzynkami. Na koniec dodać kompot z rabarbarem i podgotować, aby składniki się przegryzły.


sobota, 28 maja 2011

Tarta ze skróką pomarańczy

Jeśli dzień zaczyna się miłym treningiem na siłowni, jeszcze milszym piknikiem podczas którego toczą się zacięte rozgrywki w chińczyka, to musi skończyć się tylko czymś równie przyjemnym- w tym przypadku ciastem.

Nie obudził się we mnie jeszcze zmysł cukierniczy, więc jeśli coś piekę to musi być to proste i szybkie.


Ciasto takie samo jak w przypadku quiche (zmieniłam tylko sól na cukier), czyli

2/3 szklanki mąki pszennej graham
1/3 mąki pszennej
1/4 łyżki cukru brązowego
1/4 szklanki oleju
1/4 lodowatej wody

Zagniatamy ciasto i wkładamy do wysmarowanej tłuszczem i bułką tartą blachy.

Nadzienie

skórka pomarańczowa
jabłka
banany
cynamon
cukier brązowy

Z powodu bycia na diecie makrobio bardzo rzadko jemy cytrusy, ale czasem oczywiście zdarzają się wyjątki.

Jabłka trzemy na tarce. Skórkę sparzamy i drobno kroimy. Wrzucamy skórkę do garnka z odrobiną oleju i cukrem. Podsmażamy chwilę. Dodajemy jabłka i cynamon i chwilę razem podduszamy. Nakładamy  masę z jabłek i skórki na ciasto . Na nią nakładamy przekrojone na pół banany. Posypujemy kruszonką i pieczemy ok. 30 min.

* kruszonka zrobiona jest z margaryny roślinnej, mąki graham i cukru brązowego; zagniatamy to razem i trzemy na tarce



Dzień nie dość, że miły obrodził również w niespodzianki. W naszym domu zamieszkał pan zębacz, który dzielnie walczy z krwiożerczymi molami. Polecamy zaprzyjaźnienie się z innymi członkami rodziny pana zębacza http://maszynownia.blogspot.com/search/label/molostrachy


A podczas jedzenia ciasta w towarzystwie  pana zębacza obejrzeliśmy (po raz setny) film, który zawsze przypomina nam o tym, dlaczego nie chodzimy do supermaketów

Oby więcej takich sobót!

Pieczone szparagi

Do niedawna nie lubiłam bardzo białego pieprzu, aż tu nagle ni z tąd, ni z owąd, odmieniło mi się. I ta potrawa jest tego dowodem.

Surowe szparagi posypujemy sporą ilością białego pieprzu i pieczemy, aż zmiękną.


*Nie dawno pisałam o tym, że nie obieram szparag, bo kupuję zawsze świeże. Czasem jednak tak jak dziś używam szparag, które kupiłam dzień wcześniej, wtedy dla pewności obieram same końcówki (1/4 długości).

Na talerzu upieczone szparagi posypujemy sosem ze świeżego koperku, czarnych oliwek, czosnku i orzechów (bądź migdałów).

Makaron mieszamy ze świeżą natką pietruszki i czarną solą.


Surówka to sałata, rzodkiewka, świeża cebula, olej i zioła prowansalskie.

Do picia kompot z rabarbaru z sokiem truskawkowym (a raczej jego śladowe ilości, bo ktoś niespodziewanie wszedł do kuchni i w mgnieniu oka wypił całą szklankę! ;]).

Quiche z sosem z cieciorki

Tak się nieszczęśliwie zdarzyło, że rano weszłam na zaprzyjaźnionego bloga (http://mniammniamvege.blogspot.com/2011/05/warzywne-quiche-i-wscieky-francuski-hip.html) i olśniło mnie- to będzie dzisiejszy obiad. Nieszczęśliwie dlatego, że plan dnia trochę mi się skomplikował (pomyliłam godziny umówionych spotkań) i okazało się, że na zrobienie obiadu mam trochę ponad godzinę...Ale straszna ochota na quiche wygrała ze zdrowym rozsądkiem i w ekspresowym tempie zabrałam się do kulinarnych działań.

Prawdę mówiąc to jak już wcześniej pisałam przepisy nie są dla mnie, bo kiedy robię coś z przepisu zaczynam się przejmować, że coś pomylę, zapomnę dodać, czegoś nie mam itp., tak więc z mniammniam zaczerpnęłam tylko ciasto, a reszta potoczyła się mocno spontanicznie.


ciasto

2/3 szklanki mąki pszennej graham (akurat taką miałam; może być razowa albo inna)
1/3 szklanki mąki pszennej
1/4 łyżki soli
1/4 szklanki oleju
1/4 szklanki lodowatej wody


farsz

cukinia
szpinak
por
cebula

sos z cieciorki

cieciorka
pomidory
zioła prowansalskie

Ciasto zagniatamy i rozkładamy na blasze, którą wcześniej natłuściliśmy i obrzuciliśmy bułką tartą (nie miałam "tartowej" foremki, więc użyłam normalnej; położyłam ciasto również na górę, sama nie wiem czemu, hehe, ale było smaczne). Smażymy cebulę i chwilę podduszamy szpinak z solą i czosnkiem. Nakładamy cebulę, szpinak, surową cukinię i surowego pora na ciasto (ja trochę za długo piekłam i warzywa za mocno zmiękły, więc dobrze kontrolować uważnie czas). Cieciorkę ugotować, zblendować razem ze świeżymi pomidorami (koniecznie świeżymi) i doprawić ziołami prowansalskimi(myślę ze sos humusowy też by bardzo pasował do tej quichy). Jeśli jest za geste, dodać trochę wody, aby uzyskać konsystencję sosu. Nakładamy sos na wierzch i pieczemy 30 min.



Sos z cieciorki bardzo sprawdza się również w wersji kanapkowej, więc warto go sobie trochę odłożyć.

Dodatkowo surówka z sałaty, octu balsamicznego i pomidorów (pokrojonych na ćwiartki, żeby nie puściły soku) i zblendowane truskawki.

czwartek, 26 maja 2011

Marchewka z czosnkiem w roli głównej

Dobrze, że już wieczór...Czasem są takie dni, że wszystko nas drażni i właśnie taki dzień mam za sobą.

Tylko pyszny obiad w domowej atmosferze i nasze koty spowodowały, że jakoś dotrwałam.
Jutro zakupowy dzień, więc dziś odbyło się czyszczenie lodówki, w której głównie znajdowała się... marchewka.


Marchewka
czosnek
sól
olej

Świeżą marchewkę kroimy i wrzucamy na patelnię, na której rozgrzaliśmy olej. Dosyć długo smażymy, żeby zmiękła. Na koniec solimy i dodajemy dużo czosnku, i jeszcze chwilę razem dusimy.

Kasza kukurydziana (gotujemy kilka minut i metoda "kołderkowa", czyli opatulamy garnek i czekamy aż kasza wsiąknie wodę)
mąka orzechowa (posypaliśmy kasze na talerzu)
sos sojowy
siemię lniane (podprażone wcześniej na patelni i dodane do ugotowanej kaszy)
łyżeczka miso

Kapusta młoda (gotowana na parze)
bułka tarta


Surówka

rzodkiewka
szpinak świeży
sos sojowy

Kompot z rabarbaru (dla osłodzenia dodałam domowego soku truskawkowego)

środa, 25 maja 2011

Ciasto francuskie ze szpinakiem

Dziś był bardzo miły dzień. Oprócz obowiązków (też miłych) mieliśmy obiad znowu pod hasłem polsko- hiszpańska fiesta i niespodziewaną muzyczno-serialową wizytę podczas której piło się herbatę z mojego ulubionego imbryka (ulubiony, bo jedyny, hehe). 

Fiesty w naszym domu pojawiają się od jakiegoś czasu w związku z tym, że zaprzyjaźniony Hiszpan uczy nas swojego języka. Polecam każdemu taką wymianę- nauka za gotowanie. Dla nas to sama przyjemność (mam nadzieję, że dla Borji również), a do tego jesteśmy na bieżąco z tym, co akurat dzieje się na hiszpańskich ulicach (a dzieje się sporo).


Tak więc załączam to co pojawiło się dziś na naszym stole.

Ciasto francuskie

Ciasto francuskie (z biedronki- bo tanie;])
szpinak
dużo czosnku
pieczarki
sól

Smażymy pieczarki. Dusimy na patelni kilka minut szpinak (tylko żeby zmiękł). Blendujemy go i mieszamy z pieczarkami, solą i czosnkiem. Zawijamy w ciasto i pieczemy.


Surówka z czerwonej kapusty

czerwona kapusta (mała główka)
rodzynki
sok porzeczkowy (domowy)
cynamon

Kapustę trzemy na tarce, rodzynki przelewamy wrzątkiem. Mieszamy wszystko i doprawiamy.



Kotlety z żółtej soczewicy

żółta soczewica
cebula
czosnek
mąka (jaką mamy pod ręką)
sól

Soczewicę gotujemy, cebulę kroimy w półtalarki i smażymy. Blendujemy soczewice, mieszamy z cebulą, doprawiamy. Jeśli ciasto się nie klei dodajemy mąki. Smażymy.

Bonusy- kompot z jabłek i resztka surówki z lunchu

Hasta luego i buenos noches!